ఒకసారి ఊరిలో వర్షాలు పడలేదు. గ్రామస్థులంతా, “పదండి… వరుణదేవుడికి పూజలు చేద్దాం. ఆయన కరుణిస్తే వర్షం పడుతుంది!” అంటూ సిద్ధమయ్యారు.
అప్పుడు చిన్న కృష్ణుడు నవ్వుతూ అన్నాడు…
“పూజలు కాదు… ముందు ప్రశ్నలు వేయండి! ఎవరి కర్తవ్యం వాళ్లు చేయాలి. వర్షం కురిపించడం వరుణుడి పని. దానికి లంచంగా పూజలు ఎందుకు?”
అంతే… వరుణుడి ఈగోకు గట్టి దెబ్బ తగిలింది.
“నన్నే ప్రశ్నిస్తావా?” అని కోపంతో కుండపోత వర్షం కురిపించాడు.
కృష్ణుడు మాత్రం కంగారు పడలేదు. అందరినీ గోవర్ధన పర్వతం కిందకు (లేదా మీ వెర్షన్లో పర్వతంపైకి 😄) తీసుకెళ్లి సురక్షితంగా ఉంచాడు.
వరుణుడు కూడా ఎంతసేపు కురిపిస్తాడు? చివరికి… “అయ్యో… నా వాటర్ ట్యాంక్ ఖాళీ అయిపోయిందే!” అనుకున్నాడేమో!
ఎందుకంటే సముద్రం మళ్లీ ఎండ వేడితో ఆవిరై, మేఘాలై, తిరిగి నిండితేనే కదా వర్షం! 😄
చివరికి వరుణుడే అర్థం చేసుకున్నాడు… కర్తవ్యాన్ని ప్రశ్నించినవాడిని కోపంతో కాదు, గౌరవంతో చూడాలి.
అందుకే నా దృష్టిలో కృష్ణుడు… భయంతో తలవంచమని కాదు, ఆలోచించి ప్రశ్నించమని నేర్పిన తొలి విప్లవ వీరుడు! 😉