నేను నన్ను కనుగొన్న రోజు

ఒకప్పుడు నేను
చిరునామా లేని ఉత్తరంలా ఉండేవాడిని.

కాలం అనే తపాలావాడికీ
నన్నెక్కడ చేర్చాలో తెలియక,
తన సంచిలోనే మోస్తూ తిరిగిన
మడతపడిన కాగితాన్ని.

నా లోపల ఒక ఖాళీ గది ఉండేది.

అందులో నా అడుగుల ప్రతిధ్వనులే
నాకు అపరిచితుడి స్వరంలా వినిపించేవి.

అద్దం ముందు నిలబడితే
ఒక మనిషి కనిపించేవాడు.

కానీ అతని కళ్లలో
నేను కనిపించేవాడిని కాదు.

ఒక రోజు
నా ఓటములన్నీ నా తలుపు తట్టాయి.

ఈసారి నేను భయపడలేదు.

తలుపు తెరిచి
వాటిని లోపలికి ఆహ్వానించాను.

వాటి పక్కనే కూర్చుని
నా జీవిత కథను మళ్లీ విన్నాను.

అప్పుడు తెలిసింది—

గాయాలు శత్రువులు కావని,
నా ఆత్మ నాకు రాసిన
రహస్య ఉత్తరాలని.

నేను వెతికిన దేవుళ్లందరూ
నా వెలుపలే ఉన్నారు.

కానీ నేను కోల్పోయిన మనిషి మాత్రం
నా లోపలే
మట్టికింద నిద్రపోతున్నాడు.

అప్పుడు నేను
నన్ను నేనే తవ్వుకోవడం మొదలుపెట్టాను.

కన్నీళ్లను పలుగులుగా,
ఒంటరితనాన్ని గొడ్డలిగా,
నిశ్శబ్దాన్ని చేతులుగా చేసుకుని.

మట్టిలోనుండి
బంగారం దొరకలేదు.

కానీ అంతకన్నా విలువైనది దొరికింది—

నాకు నేనే దొరికాను.

ఆ రోజు నుంచి
సూర్యుడిని అడగడం మానేశాను,

“నాకు వెలుగు ఇస్తావా?” అని.

ఎందుకంటే
నా చీకటిలోనే
ఒక అగ్ని నిద్రిస్తోందని తెలుసుకున్నాను.

ఇప్పుడు నేను
ఎవరో నాటిన చెట్టు కాదు.

నా వేర్లు నేనే పెంచుకున్న అడవి.

గాలి నన్ను ఊపగలదు,
కానీ కూల్చలేదు.

వర్షం నన్ను తడపగలదు,
కానీ ముంచలేదు.

ఎందుకంటే ఇప్పుడు నేను
జీవితం ముందు చేతులు చాచే మనిషిని కాదు.

నా రెండు చేతులతో
నా భవిష్యత్తును చెక్కుకుంటున్న
శిల్పిని.

నేను ప్రపంచంలో
ఒక స్థానం సంపాదించలేదు.

నా లోపలే
ఒక ప్రపంచాన్ని నిర్మించుకున్నాను.

నన్ను ప్రేమించడం అంటే
నాకు పూలు ఇవ్వడం కాదు.

నా బూడిద ముందు నిలబడి
“ఇక్కడి నుంచే ఒక అడవి పుడుతుంది”
అని నమ్మడం.

ఎందుకంటే నేను
ఎక్కడి నుంచో వచ్చిన వాడిని కాదు.

ఏమీ లేని చోట
నన్ను నేనే పునఃసృష్టించుకున్న
అద్భుతాన్ని.

by Mercy Margaret