లోకం గడియారపు ముళ్లతో
మనల్ని పరుగెత్తిస్తుంటే
ఒక్కసారి కాలాన్ని గోడకు తగిలించి
మన కోసం ఆపేద్దాం.
ఈ భూమి మీద
మనుషులు తగ్గిపోయారు…
ముఖాలు, ముసుగులు మాత్రమే పెరిగిపోయాయి.
నిజమైన స్పర్శ కోసం
ఎక్కడో ఒక ఆత్మ
నిశ్శబ్దంగా ఆకలితో కేకలు వేస్తోంది.
ప్రియురాలా రా… మనం ప్రేమించుకుందాం.
నీ కళ్ల లోతుల్లో
నా మౌనాన్ని నక్షత్రంలా వదులుతాను.
మాటలు చనిపోయిన చోట
మనం కొత్త భాషను కనుక్కుందాం.
అక్షరాలు అవసరం లేని
అనురాగంగా మారిపోదాం.
నువ్వు నా కోసం
ఆకాశం తీసుకురావాల్సిన అవసరం లేదు.
నీ కళ్లలో మెరుస్తున్న
ఒక చిన్న నమ్మకం చాలు…
ఈ చీకటి ప్రపంచంలో
నాకు దారి కనబడటానికి.
అలసిపోయిన ఒక సాయంత్రం
నా బాధలన్నీ పాత కోటులా విసిరేసి
నీ గుండె చప్పుడు మీద
నా తలవాల్చి నిద్రపోవాలని ఉంది.
ప్రియురాలా… రా.
నీ వేళ్ల మధ్య
నా వేళ్లు జారిపడి
మనం ఒక కొత్త దేశం నిర్మిద్దాం.
అక్కడ సరిహద్దులు ఉండవు
కేవలం సంభాషణలు మాత్రమే ఉంటాయి.
అక్కడ ద్వేషం ఉండదు
కేవలం శ్వాసల సవ్వడి మాత్రమే ఉంటుంది.
లోకం మనల్ని చూసి నవ్వుతుందేమో అని భయపడకు.
నవ్వని వారెవరు?
సముద్రం అలలతో నవ్వుతుంది.
ఆకాశం ఉరుములతో నవ్వుతుంది.
మనం కూడా నవ్వుదాం…
మన ప్రేమతో ఈ నిశ్శబ్దాన్ని పగలగొట్టి.
రా…
నా గుండెలో దాక్కున్న మౌనాన్ని
నీ మాటలతో కడిగేయ్.
శరీరం ఒక మట్టి పాత్రే కావచ్చు…
కానీ మన ప్రేమ
ఆ పాత్రలో దాచిన అమృతం.
కాలం మనల్ని మసిగా మార్చేలోపే
మనం ఒకరినొకరు పూర్తిగా చదువుకుందాం.
ముగింపు లేని కవితలా
ప్రేమలో జీవిద్దాం.
నువ్వు నేను వేర్వేరు ద్వీపాలు కాదు…
ఒకే సముద్రపు రెండు అలలు.
ఆ విషయం తీరానికి తెలిసేలా
ముద్దులతో సంతకం చేద్దాం.
ఎండిపోయిన జీవితంలో
జ్ఞాపకాల పచ్చిక పరచుదాం.
రేపటి భయాల్ని
చీకటిలో దీపంలా వెలిగించి
ఒక ఊపిరితో ఆర్పేద్దాం.
ఈ క్షణం…
ఈ నిశ్శబ్దం…
మనదే.
ప్రేమ అంటే కేవలం పేరు కాదు
అది ఒక ప్రవాహం.
ప్రియురాలా…
మరణం మనల్ని తాకకముందే
జీవితాన్ని నిండుగా ఆస్వాదిద్దాం.
***
మెర్సీ మార్గరెట్