మా ఇంటి వెనుక మెదక్ ఖిల్లా ఉండేది.
చాలామందికి అది కాకతీయుల కాలం నాటి చారిత్రక కట్టడం. కాలపు దుమ్మును మోస్తూ నిలిచిన రాతి గోడల సమాహారం. కానీ నాకు మాత్రం అది అంతకంటే ఎక్కువ. అది నా బాల్యం నివసించిన ఇల్లు. నా కలలు మొలిచిన నేల. నా ఏకాంతానికి ఆత్మీయ స్నేహితుడు.
నా బాల్యంలో ఒక పెద్ద భాగం ఆ ఖిల్లా మీదే గడిచిపోయింది. ఏదైనా పుస్తకం చదవాలనిపించినా, మనసులో ఏదైనా ఆలోచన అలజడి రేపినా, ప్రపంచానికి దూరంగా కాసేపు నాతో నేను మాట్లాడుకోవాలనిపించినా నా అడుగులు సహజంగానే ఖిల్లా వైపే మళ్లేవి.
ఆ రాతి గోడల మధ్య కూర్చొని ఎన్నో పుస్తకాలు చదివాను. ఆకాశాన్ని చూస్తూ ఎన్నో కలలు కన్నాను. అప్పటికి తెలియదు… ఆ కలల్లో కొన్ని నన్ను జీవితాంతం వెంటాడతాయని.
సంక్రాంతి రోజులు వస్తే ఖిల్లా మరో ప్రపంచంగా మారిపోయేది. ఆకాశమంతా రంగురంగుల గాలిపటాలతో నిండిపోయేది. ఎక్కడైనా ఒక గాలిపటం తెగి ఖిల్లా వైపు తేలుకుంటూ వస్తే, దాన్ని పట్టుకోవాలనే ఆశతో ఐదు నిమిషాల్లోనే కొండపైకి పరుగెత్తేవాడిని. ఆ గాలిపటం చేతికి చిక్కిన క్షణంలో కలిగే ఆనందం, ఈరోజు జీవితంలో దొరికే పెద్ద విజయాల్లో కూడా కనిపించదు.
ఖిల్లా నాకు ఆటస్థలం మాత్రమే కాదు. అది నా పుస్తకాల గది. నా కలల వేదిక. నా మౌనానికి ఆశ్రయం. నా భవిష్యత్తుతో నేను మొదటిసారి మాట్లాడుకున్న ప్రదేశం.
కాలం గడిచిపోయింది. బాల్యం దూరమైపోయింది. ఖిల్లా మెట్లపై పరుగెత్తిన ఆ చిన్న కాళ్లు ఇప్పుడు జీవితపు బరువులు మోస్తున్నాయి. కానీ నా మనసు అలసిపోయిన ప్రతిసారి అది ఇప్పటికీ ఖిల్లా వైపే వెళ్లిపోతుంది.
ఇప్పటికీ ఆ ఖిల్లాను తలుచుకుంటే గాలి వాసన గుర్తొస్తుంది. రాతి గోడలు గుర్తొస్తాయి. తెగిన గాలిపటాల కోసం పరుగులు గుర్తొస్తాయి. ముఖ్యంగా, ఏ బాధా తెలియని ఆ చిన్న పిల్లవాడు గుర్తొస్తాడు.
మెదక్ ఖిల్లా ఇప్పటికీ అక్కడే నిలిచి ఉండవచ్చు. కానీ నా కోసం అది ఒక కోట కాదు.
అది నా బాల్యాన్ని దాచుకున్న రాతి గుండె.