తేనెలాంటి మాటలతో, మధురమైన స్వరాలతో, సరిగమల సోయగాలతో
ఊరూరా నీకు స్వాగత గీతాలు పలికే వారెందరో ఉంటారు.
నువ్వెక్కడికి వెళ్లినా మనుషుల మనసులను గెలుచుకుంటావు.
ప్రతి పెదవిపైనా నీవు ఒక పాటలా నిలిచిపోతావు.
నీ పేరు వినగానే హృదయాలు పులకించిపోతాయి.
కానీ ఈ వియోగం ఎంత బాధాకరమో నీకు బహుశా తెలియకపోవచ్చు.
ప్రేమ ముందు రాతి హృదయాలూ కరిగిపోతాయని విన్నాం.
అలాంటి ప్రేమను వెనక్కి వదిలి వెళ్తున్నావు నీవు.
అనుకోకుండా దొరికిన అమూల్యమైన ముత్యాన్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నావు.
కన్నీటి కళ్లతో ఎదురుచూస్తున్న రాధికను వదిలి వెళ్లిపోతున్నావు.
నీ చూపు తగిలిన క్షణానికే కళ్లలో అగ్ని రేగి ఉండొచ్చు.
కానీ నిజానికి కళ్లకన్నా ముందే హృదయం చనిపోయి ఉండొచ్చు.
వేటగాడి బాణానికి బలైన గర్భిణి జింకలా,
ఈ విరహం కూడా ఎంతటి విషాదాన్ని మిగులుస్తుందో ఎవరికీ తెలియదు.
చెప్పు ఓ మాయగాడా!
ఇక నీవు చేయబోయే మాయ ఏమిటి?
ఈ మధుర గీతాలతో నీవు ఎన్ని హృదయాలను కట్టిపడేశావో!
బృందావనాన్ని విడిచి వెళ్లినవారు
చివరికి ఎవరికీ పూర్తిగా సొంతం కాలేదు కదా!
అయినా ప్రేమ పేరుతో నిన్ను శపించలేను.
ఎందుకంటే ప్రేమకు కోపం తెలియదు.
కాబట్టి వెళ్లు…
నీ దారి సుఖమయం కావాలని,
నీ జీవితం ఆనందాలతో నిండిపోవాలని
మనసారా కోరుకుంటున్నాను.
మూలం : స్వయం శ్రీవాత్సవ
తెలుగు స్వేచ్ఛానువాదం : శ్రీసి (శ్రీధర్ సిల్వర్)
Souce:
शहद से, शब्दों से, स्वरों से, सरगमों से भी पगे होंगे,
शहर-दर-शहर तेरी अगवानी में लगे होंगे।
जहाँ जाओगे, लोगों के हृदय जीत लोगे तुम,
जहाँ जाओगे, लोगों के हृदय जीत लोगे तुम।
हर एक होठ पर ठहरकर इस तरह के गीत होगे तुम,
हर एक होठ पर ठहरकर इस तरह के गीत होगे तुम।
मगर इस दर्द का तुमको नहीं अनुमान भी शायद,
पिघल जाते सुना था प्रेम से पाषाण भी शायद।
सहज मोती मिला है तो उसे ठुकरा रहे हो तुम,
बिलखती राधिका को छोड़कर जा रहे हो तुम।
युजाता को देखने से आँख में पारा भरा होगा,
मरी थीं बाद में आँखें, हृदय पहले मरा होगा।
जैसे तीर से गर्भिणी हिरणी मरी होगी,
बताना जादूगर, अब कौन-सी जादूगरी होगी?
इन्हीं गीतों से ही तुमने हृदय कितने ठगे होंगे,
जो वृंदावन गए हैं, छोड़कर किसके सगे होंगे?
और क्या है प्रेम तुमसे, किस हृदय से शाप दूँ तुमको,
मगर जाओ, तुम्हारे मार्ग में शुभकामनाएँ हों।
— Swayam Srivastava
ఈ కవిత భావాన్ని బట్టి చూస్తే, ఇది విడిపోవడం, నెరవేరని ప్రేమ, లేదా ప్రేమించిన వ్యక్తి మరొకరిని ఎంచుకుని వెళ్లిపోవడం వంటి సందర్భంలో చెప్పబడినట్లు అనిపిస్తుంది.
కవితలోని కొన్ని సూచనలు:
- “బిలఖతీ రాధికా కో ఛోడ్ కర్ కె జా రహే హో తుమ్” — ఏడుస్తున్న రాధికను వదిలి వెళ్లిపోతున్నావు అని చెప్పడం, ప్రేమికుడి విడిపోవడాన్ని సూచిస్తుంది.
- “సహజ్ మోతి మిలా హై తో ఉసే ఠుక్రా రహే హో తుమ్” — నీకు దొరికిన అమూల్యమైన ప్రేమను తిరస్కరిస్తున్నావు అనే బాధ.
- “ఇన్హీ గీతోం సే హీ తుమ్నే హృదయ్ కిత్నే ఠగే హోంగే” — నీ మాటలు, నీ పాటలతో ఎన్నో హృదయాలను గెలిచావు, కానీ నిజమైన ప్రేమను మాత్రం వదిలిపెడుతున్నావు అనే వ్యంగ్యం.
- చివరలో “మగర్ జావో…” అనే భావం కోపం కంటే బాధతో కూడిన వీడ్కోలు.
అందువల్ల ఇది రాధా-కృష్ణుల వియోగాన్ని ప్రతీకగా తీసుకుని, ప్రేమించిన వ్యక్తి తనను వదిలి వెళ్లిపోయినప్పుడు ప్రేమికురాలు లేదా ప్రేమికుడు వ్యక్తం చేసే వేదన కావచ్చు.
సాహిత్యపరంగా చూస్తే, ఇది “వియోగ శృంగారం” (Viraha Śṛṅgāra) అనే రసానికి చెందిన కవిత. ప్రేమ ఉంది, కోపం ఉంది, బాధ ఉంది, కానీ చివరికి శాపం కాదు — శుభాకాంక్షలతో కూడిన వీడ్కోలు మాత్రమే మిగులుతుంది.