మొదటినుంచి… అంటే బాల్యం నుంచే… నా మది ప్రశ్నలే.అమ్మ ఒడిలో కథలు వింటున్న వయసులోనే, ఆ కథల వెనుక నిజం ఏమిటో తెలుసుకోవాలనిపించేది.
ఆకాశం వైపు చూస్తూ నక్షత్రాలు ఎందుకు మెరవాలి? వాన ఎందుకు కురవాలి? మనిషి ఎందుకు పుడతాడు? మళ్లీ ఎందుకు వెళ్లిపోతాడు? అని అడిగిన ప్రశ్నలకు ఎవరూ పూర్తి సమాధానం చెప్పలేకపోయారు.
వయసు పెరిగింది… పాఠ్యపుస్తకాలు పెరిగాయి… జ్ఞానం పెరిగిందనుకున్నాను… కానీ ప్రశ్నలు కూడా అంతకంటే వేగంగా పెరిగిపోయాయి.
జీవితంలో కొందరు ఎదురయ్యారు. వారిని చూసి — ఈ పరిచయం ఎందుకు? ఈ అనుబంధం ఎందుకు? అని ప్రశ్నించాను.
కొంతమంది దూరమయ్యారు. అప్పుడు — విడిపోవడం ఎందుకు? మారిపోవడం ఎందుకు? అని ప్రశ్నించాను.
సంతోషం వచ్చినప్పుడు ఇది శాశ్వతం కాదెందుకు? అని అడిగాను.
బాధ వచ్చినప్పుడు ఇది నాకే ఎందుకు? అని అడిగాను.
గెలిచినప్పుడు ఇదే అంతిమ గమ్యమా? అని అడిగాను.
ఓడిపోయినప్పుడు ఇదే ముగింపా? అని అడిగాను.
ప్రతి దశలోనూ జీవితం నాకు సమాధానాల కన్నా కొత్త ప్రశ్నలనే బహుమతిగా ఇచ్చింది.
కాలం గడిచేకొద్దీ ఒక విషయం అర్థమైంది.
ప్రశ్నించడం అజ్ఞానానికి గుర్తు కాదు… అది చైతన్యానికి గుర్తు.
సందేహం బలహీనత కాదు… అది సత్యాన్వేషణకు తొలి మెట్టు.
అందుకే ఈ రోజు కూడా నేను సమాధానాల కోసం పరుగెత్తడం లేదు. ప్రశ్నలతో యుద్ధం చేయడం లేదు.
వాటితోనే కలిసి నడుస్తున్నాను.
ఎందుకంటే…
ఈ విశ్వంలో నాకు తెలిసిన అతి పెద్ద సత్యం ఏమిటంటే — మనిషి ఎంత తెలుసుకున్నా, తెలియనిది ఎప్పుడూ తెలిసిన దానికంటే అనంతంగా ఎక్కువే.
అందుకే…బాల్యం నుంచి నా మది ప్రశ్నలే… ఇప్పుడు కూడా ప్రశ్నలే… బహుశా చివరి శ్వాస వరకు కూడా ప్రశ్నలే. ఎందుకంటే సమాధానాలు గమ్యాలు అయితే, ప్రశ్నలు ప్రయాణాలు.