ఆకాశం అంచున మెరిసే ఆ వెలుగు
ఎవరి ఊపిరితో పుట్టిందో ఎప్పుడైనా ఆలోచించావా…
ఆకుల మీద జారే చినుకులో
ఎంత మాధుర్యం దాగి ఉందో తెలుసుకోవాలనిపించలేదా…
గాలి మృదువుగా చెవిలో పలికినప్పుడు
ఆ స్వరం నిజంగా ఎవరిదో మనసు ప్రశ్నించదా…
నిశ్శబ్ద రాత్రిలో
మనసు ఒక్కసారిగా లోతుల్లోకి జారిపోతే—
అక్కడ కనిపించే ఆ వెలుగు
బయటిదా… లేక మనదేనా…
ఒక చిన్న గింజలో
అడవంత జీవితం దాగి ఉండటం
అది కేవలం ప్రకృతేనా…
లేక ఏదో తెలియని శక్తి స్పర్శనా…
పుడమి ఒడిలో పువ్వు పూస్తే
దాని నవ్వు ఎవరిదో
పిల్ల నవ్వులో కనిపించే ఆ నిర్మలం
ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో…
కాలం నడుస్తూనే ఉంటుంది—
మనల్ని తీసుకెళ్తూ, మారుస్తూ, మళ్లీ మళ్లీ ప్రశ్నలు వేస్తూ…
జవాబులు వెతికే ప్రయత్నంలో
మనమే ఒక ప్రశ్నగా మారిపోతామేమో…
ఈ సృష్టి అంతా చూస్తే
ఒక్క విషయం మాత్రం స్పష్టంగా అనిపిస్తుంది—
అన్నిటికీ ఒకే మూలం ఉంది…
కానీ అది ఎవరో చెప్పడానికి
మనం ఇంకా చిన్నవాళ్లమే…
— శ్రీసి (శ్రీధర్ సిల్వర్)