1995 నుండి 1999 వరకు నేను బొంబాయిలో గడిపిన రోజులు నా జీవితంలో మరచిపోలేని అధ్యాయం. కాలం ఎంతో దూరం వెళ్లిపోయినా, ఆ జ్ఞాపకాలు మాత్రం నిన్న జరిగినట్లే అనిపిస్తాయి. ఆ నగరం గురించి ఆలోచించిన ప్రతిసారి నా మనసులో ఒక ప్రత్యేకమైన ఆనందం, ఆత్మీయత, స్వేచ్ఛ కలుగుతాయి.
బొంబాయిలో నాకు నచ్చిన గొప్ప విషయం అక్కడి మనుషులు. వారు చాలా ఓపెన్గా ఉండేవారు. ఎలాంటి సంకోచాలు లేకుండా మాట్లాడేవారు. మనసులో ఏముందో అదే చెప్పేవారు. పరిచయం లేని వ్యక్తితో కూడా సులభంగా మాట కలపగలిగే వాతావరణం ఉండేది. టీ దుకాణం దగ్గరైనా, లోకల్ ట్రైన్లో అయినా, కార్యాలయంలో అయినా సంభాషణలు సహజంగా సాగేవి.
ఆ నగరం ఎన్నో సంస్కృతులు, భాషలు, ప్రాంతాల ప్రజల కలయిక. అయినప్పటికీ అక్కడ ఒక ప్రత్యేకమైన ఐక్యత కనిపించేది. ప్రతి ఒక్కరూ తమ కలల కోసం కష్టపడుతూ, తమ జీవితాన్ని మెరుగుపరుచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉండేవారు. ఆ పోరాటంలోనూ ఒక జీవంతో కూడిన ఆశావాదం కనిపించేది.
బొంబాయి నాకు స్వతంత్రంగా ఆలోచించడం, ధైర్యంగా ముందుకు సాగడం నేర్పింది. అక్కడి వేగవంతమైన జీవనశైలి నాలో ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంచింది. ప్రతి రోజు ఒక కొత్త అనుభవం, ఒక కొత్త పాఠం, ఒక కొత్త అవకాశం.
ఈరోజు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే, నేను బొంబాయిని మాత్రమే మిస్ అవుతున్నానని అనిపించదు. అక్కడ ఉన్నప్పుడు నేను ఎలా ఉన్నానో, నా కలలు, నా స్నేహాలు, నా ఉత్సాహం – వాటినే ఎక్కువగా గుర్తు చేసుకుంటాను. ఆ నగరం నా జీవితానికి కేవలం ఒక నివాస స్థలం కాదు; నా వ్యక్తిత్వాన్ని తీర్చిదిద్దిన ఒక పాఠశాల.
అందుకే ఇప్పటికీ బొంబాయి పేరు వినగానే నా హృదయంలో ఒక చిరునవ్వు మెదులుతుంది. కొన్ని నగరాలు మనం వదిలి వచ్చినా, అవి మన జీవిత కథలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతాయి. నా జీవితంలో అలాంటి నగరం బొంబాయే.